Vier het leven

De vorige week hebben we afscheid genomen van de zoon van een vriendin van mij. 18 Jaar was hij toen hij bij een noodlottig verkeersongeval het leven liet. Onbegrijpelijk, niet te bevatten en intens verdrietig!

Een groot gat

Zo’n jong iemand staat nog midden in het leven, studeert, doet aan sport, gaat uit, heeft massa’s vrienden en vriendinnen. Bij overlijden laat hij een groot gapend gat achter. Hoe groot dat gat was, bleek tijdens de uitvaart. Het was druk, heel erg druk. Er werden veel liefdevolle, verdrietige, maar ook humoristische woorden gesproken door familie en vrienden, omlijst door mooie muziek en prachtige foto’s. Als laatste afscheidsgroet werd er geproost en gedronken op zijn leven.

Diep onder de indruk

Een definitief afscheid is altijd verdrietig, maar op de een of andere manier kwam het deze keer bij mij harder binnen dan anders. Als moeder moet je er niet aan denken om je kind te verliezen en toch was het mijn vriendin overkomen. Ik was diep onder de indruk van de sfeer tijdens de uitvaart. Het was prachtig om te horen hoe ze zijn leven schetste en zijn persoon met mooie en liefdevolle woorden weer tot leven leek te wekken. Het voelde alsof ik hem wat beter leerde kennen. En dat maakte het nog verdrietiger, want wat een bijzonder mens was hij!

Split second

Wat ik vooral bijzonder vond, is dat hij nog niet zo heel lang geleden tegen vrienden had gezegd dat ze niet verdrietig zouden moeten zijn als hij nu zou komen te overlijden. Iedereen zou zijn leven juist moeten vieren. Hij had immers al een mooi en vol leven geleid. Mooie woorden voor zo’n jong iemand. Woorden die mij diep raakten. Want zouden we niet allemaal op enig moment zo terug moeten kunnen kijken op ons leven. Hoe oud of jong we ook zijn. Zouden we niet allemaal elke dag, elk uur, elke seconde moeten vieren. Je weet immers nooit wat er gaat komen. In een split second kan alles er ineens heel anders uit komen te zien. Dat blijkt wel weer...

Voornemen

Met het nieuwe jaar in zicht is dat een van de dingen die ik me voor heb genomen. Om meer stil te staan bij het leven en alle dierbaren om mij heen. Mijn vriendin kan niet meer genieten van haar zoon. Het boek is gesloten. Er komen geen hoofdstukken meer bij. Haar rest alleen nog de herinnering aan de mooie en dierbare momenten met hem. Ik ben me er dan ook zeer van bewust dat ik me gelukkig mag prijzen met mijn twee springlevende bandieten. Ik ben het haar gewoon verplicht om van hen te genieten op elk moment van de dag. Ook of juist op de momenten dat ik ze het liefst achter het behang zou willen plakken. Al is het alleen maar omdat ik dat nog kan. En omdat die momenten ook onmisbaar onderdeel uitmaken van het boek dat we allemaal schrijven tijdens ons leven.

Add new comment