Annick Zegers's blog

Het was een zware bevalling. Een zeer zware zelfs. Waar sommige er 24 of zelfs 48 uur over doen, duurde het bij mij drie jaar. Maar nu is ‘mijn kind’ dan toch eindelijk ter wereld gekomen. En ben ik een trotse mama!

De vorige week hebben we afscheid genomen van de zoon van een vriendin van mij. 18 Jaar was hij toen hij bij een noodlottig verkeersongeval het leven liet. Onbegrijpelijk, niet te bevatten en intens verdrietig!

Als een tornado rennen ze door de kamer. Ze maken vechtbewegingen met hun armen, ondertussen het geluid producerend waar een kudde beren nog van zou schrikken. 

Respect! Respect voor alle alleenstaande vrouwen en mannen die het in hun eentje moeten redden met een, twee of soms wel meer kinderen. Aan dat laatste moet ik eerlijk gezegd niet denken.

Als vertaler krijg ik regelmatig de vraag of ik gebruik maak van Google Translate. Die vraag komt waarschijnlijk van mensen die zelf wel eens snel op deze manier een woord vertalen. Maar hele zinnen of teksten dat is toch andere koek. 

“Ik wil ook graag naar de top klimmen!” Mijn jongste zoon (bijna 4) is aan het woord en wil net als zijn grote broer ook een bergtop beklimmen in Oostenrijk. 

“Mama, waar staat de A eigenlijk voor op die Oostenrijkse auto?” We zijn net de grens met Oostenrijk over gereden en mijn altijd leergierige en nieuwsgierige zoon stelt weer een vraag. 

“Jeetje, wat zijn jullie burgerlijk.” Dat krijgen we wel vaker te horen. Sinds we een caravan hebben gekocht van het merk Hobby om precies te zijn. Het hebben van een caravan is blijkbaar not done.

Wat is het toch met het Nederlandse volk? Elke keer als iemand iets anders doet dan ‘normaal’, kan diegene rekenen op een storm van kritiek. 

Subscribe to RSS - Annick Zegers's blog